معماری سبز را یکی از روش ها و سبک های مدرن برای ساختمان سازی می توان دانست. طراحی سبز عملی است که در طول انجام آن منابع طبیعی به کمترین حد آسیب می بینند .جهت جلوگیری از هدر رفت و صرفه جویی در مصرف انرژی مصالحی که در آن استفاده می شود باید مفید و قابل بازگشت به چرخه ی طبیعت باشند.
معماری سبز را یکی از روش ها و سبک های مدرن برای ساختمان سازی می توان دانست. طراحی سبز عملی است که در طول انجام آن منابع طبیعی به کمترین حد آسیب می بینند. جهت جلوگیری از هدر رفت و صرفه جویی در مصرف انرژی مصالحی که در آن استفاده می شود باید مفید و قابل بازگشت به چرخه ی طبیعت باشند.
معماری سبز یکی از مهم ترین و کارامد ترین رویکردهای طراحی محسوب می شود و توسط راهکارهایی که امروزه بین رویکردهای مختلف در طراحی معماری در آن ارائه شده است سعی در به حد اقل رساندن اثرات مخرب ساختمان بر طبیعت و همسویی با آن دارد .اگرچه توجه به طبیعت در بسیاری از تمدن های باستانی و معماری های سنتی از جمله معماری سنتی ایران مبذول شده است، اما با این حال با اندیشه های امروزی برای ساخت بنا در تقابل است ولی اقتصادی ترین شیوه ی طراحی معماری است.لازم به ذکر است که طراحی بناهای سبز به صورت منفرد در کنار مزایایی که دارد،کافی نیست و نیازمند طراحی شهری سبز می باشد. بنابراین توجه به مزایای طراحی سبز و ساخت بناها و طراحی شهری بر اساس اصول آن به خصوص در شرایط کنونی که مصرف انرژی و آلودگی هوا به میزان قابل توجهی افزایش یافته است می تواند نقش بسزایی در پیشرفت حرفه ی معماری و بهینه سازی در مصرف مصالح و انرژی داشته باشد و معماری کشور را یک گام به سوی ایجاد یک معماری خوب نزدیک تر نماید.
Comments
Post a Comment